De analyse van de homeopathische anamnese, de ziekteclassificatie.

Voordat je kan overgaan tot het voorschrijven van een of meerdere geneesmiddelen is het belangrijk dat je, je als homeopaat afvraagt: ‛Met wat voor een soort ziekte heb ik te maken?’

Op basis van de ziekteclassificatie is het mogelijk om de verschillende ziekteverschijnselen en processen in een denkbeeldige bloem onder te brengen en daarmee te classificeren. Niet alleen voor mensen maar ook zeker voor het behandelen van dieren (omdat wij niet de gewaarwordingen voor de dieren kunnen waarnemen) neemt de classificatie der ziekte een zeer belangrijke rol in.

Het lijkt mij dan ook bijna een onmogelijke taak om zonder de ziekteclassificatie mens of dier succesvol te behandelen. Deze indeling biedt structuur, handvatten en geeft je de mogelijkheid om al die symptomen onder te brengen daar waar ze horen in de ontstaansgeschiedenis. Om na de analyse van buiten naar binnen te werken tot de kern (ontstaansgeschiedenis in omgekeerde volgorde).

Het geschreven gedeelte hieronder is een kleine verdieping van de ziekteclassificatie welke ik heb geprobeerd beknopt te omschrijven. Om het geheel juist te houden is het daarom wel redelijk technisch omschreven. Het is de filosofie van het ontstaan van ziekten en processen hierin, op basis van de laatste werken van Hahnemann en de vertaalslag van de hedendaagse ziekteontwikkelingen.

Ziekten zijn in twee groepen te verdelen:

De acute ziekten - De snel verlopende aandoeningen, van het uit zijn evenwicht gebrachte levensbeginsel. Ze verlopen in een variërend en steeds beperkt tijdsbestek.

In de regel kun je stellen dat bij het voorschrijven op acute ziekten er gebruikt wordt gemaakt van de minder diep op de constitutie werkende plantaardige en dierlijke middelen. Uitzonderingen daar, waar de dieper werkende, minerale (en metalen) middelen geïndiceerd zijn.

De chronische ziekten - Die ziekten, die klein, vaak ongemerkt beginnen in het levende organisme, ieder op haar eigen wijze, dynamisch te ontregelen. Hierdoor raakt het organisme steeds verder verwijdert van de gezonde toestand. Waarbij de levenskracht (de Dynamis/het levensbeginsel), die de gezondheid in stand moet houden, onvoldoende, ondoelmatig en nutteloze weerstand biedt. Belangrijk is dat ze deze op eigen kracht niet kan uitdoven, en genoodzaakt is deze te laten voortwoekeren. Het organisme zal zich steeds meer laten ontregelen tot uiteindelijke algehele vernietiging.

Deze ontstaan door een van oorsprong ‘ dynamische’ infectie van een chronisch miasma. Bij het voorschrijven op de chronische ziekten, wordt gebruik gemaakt van minerale antipsorische middelen, al dan niet vooraf gegaan aan nosoden, plantaardige en dierlijke middelen. Zonder deze minerale middelen kun je geen chronische ziekten genezen.

De acute ziekten

(incidenten, acuut miasmatisch en tussenziekten)

De acute ziekte voldoet aan bepaalde criteria: hij komt plotseling en snel op en vertoont een heftig karakter. Tevens drukt zich dan tegelijkertijd de onderliggende tendens uit van hoe en in welke mate de Dynamis (levensbeginsel) is aangedaan.

Incidenten/biografie:

De individuele ziektegevallen. Acute ziekten die ontstaan oorzaken van buitenaf, de zgn. incidenten, de exogene ziekte. Hierbij worden individuen ziek door schadelijke invloeden, die juist dat ene mens of dier treffen. Incidenten zijn altijd dominant, omdat ze gedurende een bepaalde periode de levenssfeer van de patiënt bepalen. Het kunnen verstoringen zijn op basis fysieke traumata (fracturen, peesverrekkingen etc.), verhitting, uitputting (zwerfhonden/katten etc.), vertillen of ontberingen (verblijf in ongezonde en vochtige omgeving, ongeventileerde leefomstandigheden, slechte leefomstandigheden, te weinig/slecht voedsel etc.).

Ook kunnen het psychische of biografische omstandigheden zijn die de levenskracht (Dynamis) ontregelen. Denk aan zwerven, mishandeling, onderdrukking, verdriet door verlies van dierenbaren of een stalmaatje etc. Door deze ongezonde toestanden, die een dier of mens zijn aangedaan, kan een ziektebeeld ontstaan. Bij een verbetering van de leefomstandigheden zouden deze vanzelf weer over gaan. De Dynamis zelf is niet ziek, maar in een poging de balans te herstellen produceert zij de symptomen van een acute ziekte. In ieder geval zijn deze acute ziekten veroorzaakt door invloeden van buitenaf.

Tenzij er nog een chronisch miasma in het lichaam huist zoals bijv. dus de aanleg voor een allergie, waarbij de incidenten en/of biografie een trigger kunnen zijn om dit te gaan uiten. Ook zie je in de praktijk, dat het dier of de mens niet volledig hersteld. Waardoor er toch restklachten klachten overblijven. Dit is wat er gebeurt als die levenskracht (Dynamis) al in aanleg is aangedaan. Waardoor deze niet bij machte is om ook deze acute ziekten door incidenten/biografie, met 100% te herstellen.

Acuut miasmatisch:

Acute ziekten die ontstaan door invloeden van binnenuit, de endogene ziekten. Zij ontstaan doordat de chronische verstoring van de levenskracht of Dynamis, plotseling oplaait in de vorm een acute ziekte. Een dergelijke opleving wordt acuut miasmatisch genoemd. Hierbij is vaak een incident, een omstandigheid (exogene prikkel) de aanleiding die de levenskracht ontstemt en een acuut miasmatische reactie tot gevolg heeft (bijv. opleving van pleuritis door verkeerde voeding, een astma aanval door inhalatie van rook). Hier gaat het om psychische omstandigheden, gemoedsaandoeningen die tot acute koortsen kunnen lijden. Meestal zijn het echter voorbijgaande oplaaiingen van een latente psora, die vanzelf weer terugzakt in de sluimertoestand. Als de acute ziekten niet al te heftig waren en het organisme niet te verzwakt en gauw verdreven wordt. Het zijn dus acute oplevingen komende vanuit de constitutie, vanuit de in het organisme bestaande chronische aandoeningen.

Tussenziekten - collectieve ziekten:

Collectieve- of epidemische ziekten zijn ziekten waarbij ook de aanleiding en oorzaak van buitenaf, de mens komen. Deze kenmerken zich, net als incidenten, met een voorbijgaand karakter. Een groot verschil met de incidenten, is dat het collectieve ziekten infectieus zijn en de een na de ander kunnen besmetten. Typische algemene kenmerken zijn acuutheid, heftigheid, intensiteit, hoge koorts, diarree, uitdroging en uitputting. Als men deze ziekte op haar beloop laat, gaat ook deze in een beperkte tijdsduur voorbij, met herstel of met dodelijke afloop (chronisch zieken, zijn sneller in crisis).

Afhankelijk van de leefomstandigheden en de bevolkingsdichtheid kunnen ze epidemisch worden. Ook bij deze ziekten is het organisme wel of niet ontvankelijk of gevoelig en dus een predispositie hiervoor heeft. Maar die ontvankelijkheid, gaat zeker niet altijd op (denk aan tyfus, dysenterie, cholera, pest). Hiervan zijn er ziekten waarvoor (sporadisch) enkele individuen tegelijkertijd vatbaar voor zijn. Er zijn eigensoortige acute miasma‘s die daarom onder een vaste naam bekend staan bijv. influenza-achtige aandoeningen.

Bij collectieve ziekten is er sprake van een genus epidemicus. Door een zelfde oorzaak vertonen veel mensen sterk overeenkomstige klachten die epidemisch van aard zijn. Overstromingen, hongersnood, voedselvergiftiging maar ook virale of bacteriële besmettingen vallen hieronder als ze collectief optreden en zich steeds op dezelfde manier voordoen. Er zijn er die een patiënt maar eenmaal in zijn leven treffen. Kinderziektes zoals bof, mazelen en rode hond vallen daaronder. Bij paarden kun je denken aan droes. Dat houdt in dat bij nauwkeurige beoordeling van de symptomen, van elk individueel ziektegeval er toch sprake is van steeds hetzelfde homeopathische geneesmiddel bij dezelfde epidemie. Mond- en klauwzweer, de varkenspest zijn hier voorbeelden van.

De chronische ziekten

(De 3 basis miasma's/ziekten - psora, sycotisch en syfilitisch miasma)                                             

Iedere chronische ziekte is gebaseerd op een fundamentele verstoring van de meest basale natuurwet namelijk actie is reactie. Op ieder prikkel die wordt uitgeoefend op een gezonde Dynamis komt een omgekeerd evenredige reactie. Op een 100% actie reageert de Dynamis met een 100% reactie. Dit ligt ten grondslag aan de fundamentele natuurwetten waarin de gehele schepping ten grondslag ligt.

Bij de chronische ziekten is het zelfgenezend vermogen van de natuur, van de Dynamis verstoort geraakt. Het lichaam wordt namelijk gevormd door die levenskracht, de Dynamis, die haar in stand houdt. Een gezonde levenskracht creëert een gezond lichaam, een ongezonde levenskracht creëert een ongezond lichaam. Dit is inclusief de bij behorende bacteriën, virussen en pathologie. Om die reden noemt Hahnemann een verstoring op dit niveau ‘de grondoorzaak’ van chronische ziekte.

Met de miasmatische ziekten, worden ziekten bedoeld die dynamisch en endogeen (van binnenuit) zijn. Bij de miasmatische ziekten wordt ervan uitgegaan dat de Dynamis zelf ziek is en daarom niet meer gezond en curatief kan reageren. Er is sprake van een duurzame ontregeling van het natuurlijk herstelvermogen van de levenskracht. Hierdoor is de Dynamis (levenskracht) niet meer bij machte om deze in homeostase te herstellen tot een toestand van gezondheid.

Zelfs bij de meest optimale levensomstandigheden zal een chronisch ziektebeeld zich verder ontwikkelen en uiteindelijk het leven en dus het organisme diepgaand ontregelen. Dit is het gevolg van de miasmatische belasting van de patiënt die resulteert in de chronische ziekten die hier een antwoord op zijn. Volgens Hahnemann zijn er totaal 3 echte miasma’s, te weten; het psorische -sycotische -en syfilitische miasma.

1 - Het psora miasma (constitutie):

Het chronisch miasma psora wordt door Hahnemann beschouwd als de grondoorzaak van chronische ziekten en betreft een niet venerische ziekte. Traagheid, incomplete reactie en neiging latent te worden karakteriseren het psorische miasma en de eruit voortvloeiende chronische ziekten. Het klachten patroon openbaart zich als acuut miasmatisch of er ontwikkelt zich op basis van onderdrukking of verlaagde vitaliteit, een ander ernstiger chronisch ziekte beeld.

Hoe komt het dat de Dynamis is aangedaan met als gevolg, dat deze direct na de psorische infectie chronisch ziek is? De psora is van oorsprong een exogene besmetting met het schurft miasma (Krätze). Deze gaat gepaard met heftige jeuk en enkele huidblaasjes (=primaire reactie). Deze besmetting verbindt zich echter direct na de contaminatie op een symbiotische wijze met de Dynamis, de levenskracht en manifesteert zich als een ontregeling ervan.

Hahnemann beschouwt het als de oeroude infectielont die geleidelijk gedurende een paar honderd generaties vele miljoenen menselijke (en ook de dierlijke) organismen, in al die verschillende constituties etc. is doorgesmeuld en zodoende tot een onvoorstelbare ontwikkeling is gekomen. Hierdoor is het enigszins te begrijpen, hoe dit psora miasma zich in zo talloze vele ziekte beelden kon differentiëren. Van alle ziekten met een langdurig verloop of ontsproten aan een familiare erfelijke tendens is het psora miasma, de diepst onderliggende verstoring.

Bij dier en mens zien wij dit miasma terug bij de constitutie, waarmee het is verweven. En is meestal het gebied waar de grondoorzaak van ziek zijn ligt, hier. Dit is in tegenstelling tot het sycotische en syfilitische miasma’s die dieren absoluut niet opdoen in hun leven. Deze miasma’s (de venerische) zie je minder vaak terug bij dieren. Als je die tegen komt, zal je die als tendens zien, in zijn uitingen van ziekteprocessen of de biografie tegenkomen.

Voor het psora miasma geld dat er eerst de verstoring van dit miasma aanwezig is, welke met de conceptie, wordt overgedragen. De conceptie zorgt voor nieuw leven waar bij het embryo zich tot een zich uniek individu ontwikkeld met zijn of haar constitutie en daarmee zijn of haar gesteldheid. De psora drukt zich altijd via de constitutie uit, de psora is daarom ook altijd aanwezig bij de mens of dier zoals wij die te zien krijgen.

Wat is nu de constitutie?

De constitutie: Dit is dat wat je bent, wat je bouw is, hoe je eruitziet, tot welk ras je behoort, welke kleur ogen je hebt, kleur haar, hoe je basaal reageert op situaties. Je constitutie is zoals je geboren bent met al je eigenschappen. Met je constitutie heb je een predispositie (aanleg) om op een bepaalde manier te reageren op bijv. invloeden van buitenaf. Maar ook de aanleg om bepaalde ziekten te ontwikkelen. En dit is dan nog naast de erfelijke overgedragen informatie, al dan niet letterlijk in de vorm van DNA, maar ook de spirituele overerving, opgedane tussenziekten, incidenten etc. in het leven zelf.

Het mag dan ook duidelijk zijn dat het snel doen verdwijnen van de acuut miasmatische opleving nog geen oplossing is. Voor een duurzame genezing zullen de verstoringen, in omgekeerde volgorde van hun ontstaan, moeten worden opgelost. Deze diepe psorische verstoring van de Dynamis kan uiteindelijk, enkel en alleen en wanneer nog omkeerbaar, worden ‘bevrijd’ door de antipsorische minerale middelen ook wel constitutiemiddelen genoemd.

2 - Het sycotisch miasma:

Bij de psorische belasting leidt de verstoring van de Dynamis tot ‘ tekort en gebrek’. Het tegenovergestelde is het bij de sycotische belasting, welke een venerische oorsprong heeft. Hier wordt juist iedere prikkel die de Dynamis krijgt aangezet tot overreageren.

Centraal bij het sycotisch miasma staan; heftigheid, ontstekingen, pijngevoeligheid, pusvorming, klierzwellingen, wratvorming, poliepvorming en andere excrescenties (uitroeiingen/uitwassen). Er is overdaad, teveel aan weefsel en uitscheidingen. De reactie wordt getypeerd door ‘ te veel en te heftig en snel en overdadig’. Over het algemeen heeft dit ziekteproces een actief, beweeglijk en dynamisch verloop. Dit maakt ook dat deze ziekte en tendens sneller geneest.

De gonococcus bacterie, oftewel Gonorroe, ook wel ‘druiper’ (is primaire reactie en lokaal symptoom) en is de reden/oorzaak dat het sycotisch miasma heeft doen ontstaan. Deze infectie ontstaat tijdens de geslachtsgemeenschap. Deze exogene infectie wordt na zijn incubatietijd a.h.w. symbiotisch met de Dynamis.

U kunt begrijpen dat dieren, absoluut niet met deze infectie zijn behept en hierdoor zou zijn overgedragen in de erfelijke sfeer. Als wij kenmerken in de ziekteprocessen hiervan tegenkomen, spreken wij dan ook altijd van een tendens, omdat het ziekteproces met zijn symptomen, zich op deze manier uit.

Humaan zie dit ook in mentale processen weer. Karakteristiek, bij dit miasma is de hang naar buitensporigheid, kent weinig grenzen en is op zoek naar materialisme, alles in overdaad, alcoholisme etc., kortom een onverzadigbare begeerte naar. Pathologisch zie je deze sycotisch overreacties terug in ADHD, allergieën, vaccinaties en de schadelijke gevolgen hiervan, snelle overgang tot pusvorming, die ongenezen een permanent karakter gaan vertonen.

Dieren leven echter wel onder gelijkende omstandigheden. Denk bijv. aan de bio-industrie de letterlijke vertaling van onze alles overheersende consumptie maatschappij. Het sycotisch miasma komt soms voor als tendens, wanneer het dier onder deze omstandigheden leeft of heeft geleefd.

3 - Het syfilitisch miasma:

Bij het syfilitisch miasma is er een verstoring van de Dynamis die deze doet reageren op overprikkeling met ontregeling en daaruit voorkomende ontaarding van het aangedane orgaan. Snelle destructie van weefsel typeert een syfilitische reactie. Net als het sycotisch miasma vertonen ze overeenkomsten met dynamiek en snelheid en is ook dit miasma venerisch van oorsprong.

Deze infectie wordt ook overgedragen tijdens de geslachtsgemeenschap. Deze exogene infectie wordt na zijn incubatietijd wel symbiotisch met de Dynamis, maar pas na onderdrukking met allopathische medicijnen of het wegsnijden van de plaatselijke symptomen.

De besmetting met syfilis, ook wel franse ziekte uit zich na besmetting met de sjanker of syfilitische zweer, bubo of liesbuil, een lymfeklierzwelling in de lies (=primaire reactie en lokaal symptoom).

Ook voor dit miasma geldt dat dieren, absoluut niet met deze infectie zijn behept en hierdoor zou zijn overgedragen in de erfelijke sfeer. Als wij kenmerken in de ziekteprocessen hiervan tegenkomen, spreken wij dan ook altijd van een tendens, omdat het proces zich op die manier uit.

Humaan zie je dit in mentale processen en in de heftigheid weer. Kinderporno, moord en doodslag, religieuze bomaanslagen, fundamentalisme, meerdere malen zelfmoord in de familie etc. zijn voorbeelden van syfilitische tendensen.

Met het destructieve karakter van dit miasma kun je je voorstellen dat wanneer ingezet, dit ook heel snel tot een genezingsreactie moet komen, anders laat het weinig meer te genezen over. Dit destructieve karakter zien wij terug bij dieren en mensen, in aangeboren afwijkingen zoals spina bifida, tweeslachtigheid, afwijkingen aan het urogenitale systeem (honden die worden geboren met 1 testikel), aangeboren (fatale) hartafwijkingen of bijv. varkens zonder anus uitgang). Je kunt stellen dat het niet met het leven verenigbaar is.

Het syfilitisch miasma laat zich blijken in zijn ‘lac of symptoms/gebrek aan symptomen’ in de levensloop. U kunt zich wellicht voorstellen dat wanneer er dan een acute (miasmatische) opleving zich voordoet, deze ook dodelijk kan zijn, denk aan een anafylactische shock n.a.v. een inenting. Een dergelijke reactie is ook typerend voor het syfilitisch miasma.

Het psora miasma kunnen dieren wel in dit leven opdoen met een primaire besmetting. Echter meestal is dit miasma aanwezig door overerving en dus secundair en a.h.w. latent aanwezig in de constitutie. Voor het sycotisch en syfilitisch miasma geldt dat dieren deze niet primair kunnen opdoen, maar dat er sprake is van deze tendensen in de uiting van hun ziekte processen.

Erfelijke tendensen

Met de erfelijke tendensen bedoelen wij belastingen die een indicatie vormen voor het gebruik van de daarbij behorende nosoden. In onze ziekteclassificatie onderscheiden wij de Tuberculinische en Carcinogene tendens of belasting. Deze hereditaire (erfelijke) tendensen ontstaan doordat de ziekten waarmee het voorgeslacht is geconfronteerd niet goed tot een oplossing zijn gebracht en die niet tot het verwerven van immuniteit hebben bijgedragen. Het zijn geen nieuwe miasma’s maar tendensen die de bestaande miasma’s hebben gecompliceerd.

Deze ziektetendensen zijn als een soort aangeboren zwaktes of pathologische tendensen meegegeven en openbaren zich dan ook dusdanig. Wanneer het voorgeslacht wel die immuniteit zou hebben verworven, zou dit juist positief doorwerken op het nageslacht. Met dan een verminderde predispositie, vatbaarheid en daarmee een verhoogde immuniteit.

Deze nosoden worden ingezet wanneer er een duidelijk beeld van die erfelijke belasting zich voordoet. Wij drukken deze erfelijke belasting uit in een diathese, wat een ‘doorkijk’ betekent van deze uitdrukking. Deze drukt zich bij mens en dier uit d.m.v. specifieke fysieke klachten en/of mentaal- emotioneel gebied. Deze nosoden worden ingezet, omdat de erfelijke belasting als predispositie voor ziekte, blokkerend kan werken op de curatieve actie van het minerale, plantaardige of dierlijke middel. Of wanneer blijkt dat het genezingsproces in de loop van de behandeling blijkt te blokkeren op dit gebied. Het gebruik van deze nosoden is dan ook vaak de manier om de oorzaak voor de pathologische symptomatologie, behorende bij de verschillende nosoden te neutraliseren en de weg vrij te maken voor de constitutionele behandeling van de patiënt. Deze nosoden geven a.h.w.  een ingang voor de andere geïndiceerde middelen om hun ‘werk’ te doen.

In het kort is het ziekteproduct van Tuberculose, etter en pus, welke tevens de grondstof is voor de nosode Tuberculinum. Hierdoor is Tuberculinum gerelateerd aan ontstekingen met pus en in die zin inzetbaar bij bacteriële aandoeningen. Tuberculinum heeft een relatie met extracellulaire ziekteprocessen processen.

De nosode Carcinosinum is gemaakt uit het resultaat van een carcinogeen proces welke zich afspeelt in de cel. Hierdoor heeft Carcinosinum juist affiniteit met virale processen. Carcinosinum heeft een relatie met intracellulaire ziekteprocessenprocessen.

De Tuberculinische diathese:

Van oorsprong behoort het tot de besmettelijke tussenziekten/epidemische ziekten. Waarbij de primaire oorzaak exogeen is. Na onderdrukking of het niet goed herstellen van een tuberculose infectie haakt de verstoring aan, aan de Dynamis en bij de al dan niet reeds aanwezige miasma’s en wordt ook deze endogeen. De Tuberculinische diathese betekent dat het ziekteproces zich tuberculinisch uit. Mens en dier (vogels, runderen, mensapen) kunnen deze ziekte wel zelf opdoen en van hieruit deze ziekteprocessen ontwikkelen of vanuit de overerving.

Kenmerkend zijn (recidiverende) ontstekingen, long en huidproblemen, klierzwellingen, klachten aan de locomotie, (bij)nieren, vluchtgedrag, eczeem en het heeft een destructief component.

Bij mens en dier zie je deze Tuberculinische diathese in de erfelijke belasting van de familie weer. Astma, bronchitis, longemfyseem, reuma, artritis, DM zijn hier voorbeelden van. En niet te vergeten de feitelijke besmetting die veel heeft plaatsgevonden en nog steeds in onze huidige tijd plaatsvindt. Mentaal emotioneel zie je vluchtgedrag, ADHD, concentratieverlies, agressie, ongehoorzaamheid etc.

Tuberculinum heeft dus een destructief component in zich, zoals je dit ziet bij het ondergaan van TBC zelf, waarbij de bacterie uiteindelijk weefsel vernietigd van de longen tot en met het skelet. De ziekte is dodelijk, indien onbehandeld of wanneer de latente vorm opleeft door een verminderde weerstand. De symptomatologie lijkt ook op die van de sycotische tendens. Helder is het dat de nosode Tuberculinum, een sterke relatie heeft tot ontstekingen en uiteindelijk destructie van weefsel.

De Carcinogene diathese:

Men spreekt van een carcinogene diathese wanneer het ziekteproces zich dusdanig uit. Deze Carcinogene tendens zie je terug binnen de ziekte biografie van de patiënt zelf of er is een duidelijke tendens vanuit de familiaire belasting met het carcinogene thema. Het thema is grensbewaking.

Kenmerkend zijn terugkerende virale infecties, kanker, aantasting van het immuunsysteem, allergieën, overdreven onderdanig mensen of dieren (hond en paard), onderdrukking (baas die het dier ‘uitbuit’ en onderdrukt en daarmee over de grenzen van het ieder heen gaat), de indrukken komen a.h.w. te diep binnen. De carcinogene tendens drukt zich ook zowel op stoffelijk-functioneel als op mentaal/emotioneel niveau uit.

Ook hier geldt weer dat dier en mens deze ziekte zelf ontwikkelen of deze ziekteprocessen en de uiting hiervan ontwikkelen vanuit de overerving.  Er is al in aanleg aanwezig om bijv. kanker te ontwikkelen. Dit is wellicht de reden dat de ene persoon wel en de andere niet kanker ontwikkeld, na bijv. langdurige blootstelling aan exogene giftige stoffen die kanker kunnen veroorzaken (bijv. roken, asbest, chemicaliën). Carcinocinum heeft overdadigheid en een destructief component in zich. Afhankelijk van de snelheid van het ziekte proces kun je Carcinocinum ook in een sycotische of syfilitische tendens/proces weerzien.

Iatrogene belasting

Met de iatrogene belasting doelen wij op ziekten die gecreëerd zijn door de allopathische/reguliere kuren en geneesmiddelen. Vaak ook door langdurig gebruik van sterk werkende, drastische geneesmiddelen in grote en stijgende dosering (prednison, corticosteroïden, antibiotiqua, nsaid’s, zwavelzalven, zinkzalven etc.). waardoor uiteindelijk een nog grotere verzwakking in het lichaam plaatsvindt tot zelfs orgaanlijden. Er worden de allopathische (reguliere) medicijnen bedoeld zoals boven genoemd, palliatieven (antipathische, enantiopathische) waaronder de pijnstillers vallen en de isopathische middelen waaronder de vaccinaties vallen. 

Hahnemann schrijft: “Om tegen al die vijandige en vernielende aanvallen het leven in stand te houden, moet het organisme zich compleet veranderen. Van dit of dat deel, de prikkelbaarheid of het gevoel wegnemen of overmatig stimuleren of verslappen of zelfs vernietigen. Het moet hier en daar, in- en uitwendig, organische afwijkingen produceren (dus het lichaam van binnen en buiten mismaken), om bescherming te vinden tegen de steeds herhaalde levensbedreigende, vijandelijke aanvallen van als die ruïneuze paardenmiddelen”.

Voor de 3 onderstaande fasen/toestanden, geldt dat dit geen nieuwe miasma’s zijn. Deze verschillende onderdelen geven de chronische gesteldheid aan, die helpen de ziekteprocessen in de zg. ziekteclassificatie te plaatsen en zodoende, dragen ze bij om voor te schrijven met juist geïndiceerde middelen op basis van gelijksoortigheid, ook in de pathologie.

Grens acuut miasmatisch-constitutioneel: De grens acuut miasmatisch-constitutioneel, is niet een nieuw miasma. Het is een tussen fase tussen de acuut miasmatische oplevingen en het constitutionele-chronische zijn. De klachten hebben a.h.w. een subacuut karakter. In de praktijk is gebleken dat zowel bij humaan als veterinair vaak op dit gebied wordt voorgeschreven. Wij krijgen als homeopaat niet altijd de hulpvraag bij dieren die acuut ziek zijn. Er is dan a.h.w. sprake van een chronische klacht die niet zo acuut is, maar wel chronisch aanwezig is. Bij het onderwerp allergieën kun je dit bijv. terugzien. Dat naast de heftige acute miasmatische staat van de opleving van jeuk, heftig krabben, het ontstaan van ontstekingen, n.a.v. de allergische reactie er bijv. ook periodes zijn van rust, waarin het dier wel die gevoeligheid heeft op zijn huid, of er is sprake van enkele bultjes. Er is dan sprake van een soort ‘rust’ in de klachten, in de symptomen die het organisme produceert. Op dit gebied wordt soms al direct voorgeschreven, bij aanvang van de behandeling en/of komt na het opruimen van aandoeningen na bijv. incidenten.

Stoffelijk degeneratief/functioneel (SDF): Ook dit stuk behoort bij de constitutie. Het kan echter zijn veroorzaakt door een incident, bijv. trauma. Veelal heeft er letterlijk verstoffelijking van de materie plaatsgevonden, denk hier aan arthrose, osteofyten, reuma etc. Dit neemt niet weg dat ondanks verstoffelijking er nog heel goed zelfs zeer sterke verbeteringen kunnen plaatsvinden.

Orgaanlijden: Ook dit deel behoort bij de constitutie. Hier is er ook sprake van verstoffelijking maar dan op het functioneren van het betreffende orgaan of orgaansystemen. Pathologie/disfunctioneren van het hart, de longen, nieren, lever, gal, blaas, milt, hersenen, alvleesklier, schilklier zijn hier voorbeelden van